Carpe Diem Szczecin, psycholog, psychiatra Szczecin

      Anoreksja czyli jadłowstręt psychiczny - zaburzenie odżywiania się, polegające na celowej utracie wagi wywołanej i podtrzymywanej przez osobę chorą. Obraz własnego ciała jest zaburzony; występują objawy dysmorfofobii. Lęk przybiera postać uporczywej idei nadwartościowej, w związku z czym pacjent wyznacza sobie niski limit wagi. Dotyczy przeważnie dziewcząt i kobiet w wieku 10-13 lat oraz 16-21.

     Anoreksję cechuje szybko postępujące wyniszczenie organizmu, które pozostawia często już nieodwracalne zmiany. Nieleczona prowadzi do śmierci w około 10% przypadków. Zwykle rozpoczyna się przed 25 rokiem życia.

Możemy podejrzewać anoreksję, gdy osoba:

·  przeżywa silny lęk przed przybraniem na wadze lub otyłością, nawet jeśli ma niedowagę;

·  nie chce utrzymać wagi w granicach normy dla swojego wieku i wzrostu, co nie jest spowodowane żadnym schorzeniem fizycznym ani psychicznym;

·  jej BMI jest równy lub mniejszy od 17,5;

·  nieprawidłowo ocenia wagę własnego ciała, wymiary i sylwetkę;

·  lekceważy skutki nagłego spadku wagi;

·  w okresie dojrzałości płciowej (po okresie pokwitania) cierpi na wtórny brak miesiączki w ciągu co najmniej 3 miesięcy;

·  spożywa posiłki w samotności (ze wstydu przed innymi);

·  gotuje dla innych tzw. "zdrowe posiłki";

·  uprawia intensywne ćwiczenia fizyczne;

·  kłamie o ilości zjedzonych posiłków;

·  główny temat rozmów z osobą chorą to jedzenie, kalorie, zawartość tłuszczu w produktach i diety

    Psychoterapia anoreksji – początkowo zwykle potrzebne jest leczenie somatyczne,  psychoterapia rozpoczyna się od wytworzenia motywacji do leczenia i edukacji w zakresie odżywiania oraz korekty zachowań żywieniowych, potem zaś na psychoterapii indywidualnej koncentrującej się na obrazie ciała, samoocenie i wahaniach nastroju. Zwykle proponuje się też terapię lub wsparcie rodziny, zwłaszcza w przypadku osób zamieszkujących z rodzicami.  

Bulimia czyli żarłoczność psychiczna lub chorobliwe objadanie się 

        Chorzy na bulimię, choć zdają sobie sprawę z utraty kontroli nad własnym zachowaniem związanym z odżywianiem się, przejadają się bardzo często, a następnie stosują sposoby kontrolowania wagi ciała, które mogą być niebezpieczne dla zdrowia.

Bulimia, ma dwa typy:

-  przeczyszczający się (po obżarstwie następuje przeczyszczanie się lub prowokowanie wymiotów)

-  nieprzeczyszczający się (po obżarstwie następuje okres głodzenia się lub intensywnych ćwiczeń fizycznych).

     Jest to choroba o podłożu psychicznym, a chorzy na nią zwykle czują się  głodni nawet bezpośrednio po jedzeniu. Czasami po wymiotach odczuwają tak wielką ulgę, że przejadają się po to, by ponownie je wywołać. Większość pacjentów dotkniętych bulimią to kobiety. Są świadome tego, że niepokój, nuda, stres i uczucie przykrości mogą wyzwalać okresy obżarstwa.

Bulimia bardzo często dotyka osoby, które nie akceptują swojego wyglądu, wagi, nie czują się dobrze w swoim ciele i pragną za wszelką cenę polepszyć swoje samopoczucie. Według Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, pracującego nad uściśleniem kryteriów rozpoznawania bulimii, występuje ona od 4 do 6 razy częściej niż anoreksja.

        Możemy podejrzewać bulimię, gdy osoba:

• ma nawracające okresy żarłoczności, kiedy zjada olbrzymie ilości pokarmu w ciągu dnia (w okresie 2 godzin)
• czuje, że traci kontrolę nad swoim zachowaniem w czasie napadu żarłoczności,
• regularnie stosuje metody zapobiegające przyrostowi wagi ciała, takie jak: prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających i moczopędnych, ścisła dieta i głodówka lub bardzo wyczerpujące ćwiczenia fizyczne,
• ma minimum dwa napady żarłoczności w tygodniu (i stosuje po nich sposoby prowadzące do zmniejszenia wagi), przez co najmniej trzy miesiące,
• przesadnie skupia uwagę na swojej sylwetce i wadze.

                Przyczyny bulimii są złożone i nie ograniczają się tylko do braku akceptacji ciała, który jest problemem zastępczym. Są to często: brak bliskiej osoby, z czym chory nie potrafi sobie poradzić, brak samoakceptacji, konflikty rodzinne, zaburzenia mechanizmów samoregulacji i samokontroli, uszkodzenie ośrodka sytości w mózgu, emocjonalne zaniedbanie dziecka w dzieciństwie, brak akceptacji przez grupę rówieśniczą (wiążący się często ze zmianą środowiska).

Najczęściej podejmowana psychoterapia bulimii ma charakter poznawczo – behawioralny i koncentruje się na zmianie schematów poznawczych związanych z napadami jedzenia i towarzyszącymi temu okolicznościami. W przypadku osób zamieszkujących z rodzicami i pozostających w zależności od nich wskazana jest terapia rodzin.

W Centrum proponujemy Państwu pomoc poprzez indywidualną terapię psychologiczną.